سلام بربیناباج*همشهری سلام

گلوی آهوان، زیر چکمه‌ های صیاد بود و سر کبوتران، در مشت شکارچیان بی‌ رحم. بنویس که لجاجت من کافی بود تا نسل مؤمنان راستین منقرض شود!

بنویس من صلح را برای خودم نمی‌خواستم؛ برای شیعه می‌خواستم تا امضای پیامبر پای امامت اولاد علی محفوظ بماند.

بنویس یارانم گریختند،

بنویس حق را به باطل آمیختند! چه می‌شد کرد، جز ارّه دادن به دست دشمن تا شاخه‌ای را که خود بر آن نشسته است ببرد؛ تا اهالی کوفه بدانند دشمن دشمن است؛ ولو در لباس دوست؟!

بنویس برای تاریخ...

که ما دو برادر بودیم با یک آرمان؛ دو دوست بودیم و دو چشم، با یک دستگیره و یک نگاه.

بنویس پیامبر به من آموخت که بعضی وقت‌ها شجاعت در ابراز خشم نیست؛ در نگه ‌داشتن خشم است.

بنویس من یک بازوی پیامبر بودم تا صلح را هدیه بیاورم؛ حسین، یک بازوی دیگر پیامبر بود تا شهادت را هدیه بیاورد.

بنویس صلح حسن و شهادت حسین، دو خط موازی‌اند؛ دو دایره متقارن تا هندسه چند ضلعی اسلام را به اثبات برسانند.

جنگ، هدف نیست؛ کلیدی است تا روزنه‌های بسته را بگشاید. خداوند همه ما را فراخوانده است که برگردیم به شهر صلح و آسایش؛ «وَاللهُ یَدْعُو اِلی دارِالسَّلامِ».خداوند، نه فساد را دوست دارد و نه به راه انداختن جویبار خون را.

بنویس من عقلانیت را در صلح حدیبیه آموخته ‌ام و به گفتار رسول الله ـ که آمده تا کتاب و حکمت بیاموزد ـ اقتدا خواهم کرد.

بنویس ما خانواده عشقیم؛ خانواده عقیده و جهاد؛ مجاهده را اگر با منطق فصیح نشد، با صلح قهرمانانه؛ اگر با صلح قهرمانانه نشد، با شمشیر شهادت؛ اگر با شمشیر شهادت نشد، با دعای روشن‌گر و اگر با دعای روشن‌گر نشد، با تحمل زندان ادامه خواهیم داد.بنویس ما خانواده عشقیم؛ سر بر آستان دستورهای الهی نهاده؛ اگر او اراده کند، ‌برمی‌خیزیم؛ اگر او را اراده کند، ساکت خواهیم نشست.

بنویس ما خانواده عشقیم که جانمان، که مالمان، که آبرویمان، که تمام آنچه داریم و نداریم، برای خداست؛ برای خدا از هر چه باشد خواهیم گذشت.