اما برخی می‌‏گویند که کل سوره را جبرئیل در شأن اهل ‏بیت (ع) به پیامبرش هدیه کرد، و برخی می‌‏گویند که تنها آیات ۷ تا ۱۱، یعنی: «یُوفُونَ بِالنَّذر وَیَخَافُونَ یَوْمًا کَانَ شَرُّهُ مُسْتَطِیرًا؛ ویُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَى حُبِّهِ مِسْکِینًا وَیَتِیمًا وَأَسِیرًا؛ إِنَّمَا نُطْعِمُکُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لَا نُرِیدُ مِنکُمْ جَزَاء وَلَا شُکُورًا؛ إِنَّا نَخَافُ مِن رَّبِّنَا یَوْمًا عَبُوسًا قَمْطَرِیرًا و...» در شأن اهل بیت (ع) است.
• امام حسن و امام حسین علیهماالسلام در کودکی بیمار شدند. رسول خدا صلی‏الله علیه و آله همراه دو نفر از اصحاب از آن‌ها عیادت کرد. یکی از اصحاب به علی علیه‏السلام عرض کرد: «چه خوب بود برای شفای دو فرزندت نذری برای خدا می‌‏کردی.» حضرت علی علیه‏السلام فرمود: «نذر می‌کنم اگر شفا یافتند، سه روز را روزه بگیرم.» فاطمه (س) نیز چنین گفت. امام حسن و حسین علیهماالسلام هم گفتند: «ما نیز سه روز روزه می‌گیریم.» فضه، کنیز آنان، نیز همین نذر را کرد.
چندی نگذشت که حسن و حسین علیهماالسلام شفا یافتند. همه به نذر خود وفا کردند و روزه گرفتند، اما برای افطار چیزی در خانه نبود. لذا علی (ع) مقداری پول تهیه کرد و آرد خرید. علی علیه‏السلام، نماز مغرب را با پیامبر خدا (ص) گزارد و به منزل آمد. سفره را گستردند و هر پنج نفر سر سفره نشستند.
هنگامی‏که امیرالمؤمنین (ع) اولین تکه نان را برداشت، مسکینی در خانه را زد و گفت: «السلام علیکم یا اهل بیت محمد! من مسلمان مسکینی هستم. از آنچه می‌خورید به من بخورانید. خداوند از نعمت‌های بهشت به شما بدهد!» همه اهل خانه هر پنج قرص نان را به مسکین دادند، شب را گرسنه خوابیدند و چیزی جز آب نخوردند.
فردای آن روز را نیز روزه گرفتند. فاطمه سلام‏الله علیها یک سوم دیگر آرد آماده کرد و پنج قرص نان پخت. بعد از نماز مغرب، همین‏که سر سفره نشستند، یتیمی به در خانه آمد و گفت: «السلام علیکم اهل بیت محمد! من یتیمی مسلمان هستم. از آنچه می‌خورید به من نیز بدهید. خداوند شما را از نعمت‌های بهشتی اطعام کند.» همه اهل خانه، آن شب را نیز گرسنه سپری کردند و چیزی به‏جز آب نخوردند.
فردا نیز همین اتفاق تکرار شد و این بار اسیری از مشرکین به در خانه آمد و گفت: «السلام علیکم یا اهل بیت محمد! ما را اسیر می‌کنید و به بند می‌کشید، اما به ما غذا نمی‌دهید؟» آن شب نیز همه نان‌های خود را به آن اسیر دادند و با آب افطار کردند و گرسنه خوابیدند.
فردای آن روز، رسول خدا (ص) حسن و حسین (ع) را دید که از فرط گرسنگی مانند جوجه به خود می‌لرزیدند. پیامبر (ص) با دیدن آنان فرمود: «حالت شما مرا سخت ناراحت می‌‏کند. نزد دخترم فاطمه برویم.» نزد فاطمه (س) رفتند و دیدند او در محراب خود، از گرسنگی دچار ضعف شدیدی شده و چشمانش گود افتاده است. پیامبر (ص) او را به سینه چسباند و گفت: «به خدا پناه می‌برم. شما سه روز است که گرسنه‌اید!»
جبرئیل نازل شد و گفت: «ای محمد! آنچه را خداوند برای تو درباره اهل بیت مهیا ساخته است، بگیر.» پیامبر (ص) فرمود: «چیست؟» جبرئیل، آیات آغازین سوره‌ «هل اتی» را قرائت کرد تا رسید به آیه «ان هذا کان لکم جزاء و کان سعیکم مشکورا.»
• گرچه متأسفانه عده‏ای اندک از متعصبان، به انحاء مختلف تلاش داشته و دارند که فضائل و مناقب اهل بیت (ع) را انکار نمایند و اقوال شاذ و نادر را بر اقوال مشهور ترجیح دهند، اما علما و مفسران درجه یک اهل ‏سنت، بر این‏که تمام، یا بخشی از این سوره در مدح و منقبت اهل بیت پیامبر (ص) است، صحه گذاشته‏اند.
۱. «فخر رازی» عالم بزرگ سنی قرن ششم هجری در تفسیر کبیر می‌‏نویسد: «واحدی در کتاب البسیط نوشته است که این آیه در حق علی نازل شده است. صاحب تفسیر کشاف (زمخشری) نیز این قصه را از ابن عباس نقل کرده و گفته است که این سوره را جبرئیل برای پیامبر نازل کرد و گفت: یا محمد! این سوره را که درباره اهل ‏بیت توست بگیر.» (الامام الفخر الرازی؛ التفسیر الکبیر؛ دار احیاء التراث العربی، بیروت: بی‏تا؛ ج ۱۵، ص ۲۴۳ و ۲۴۴)
۲. «ابوالفرج جوزی» عالم سنی قرن ششم هجری در تفسیرش زادالمسیر نوشته است: «درباره این آیات دو قول است: قول اول این است که این آیه در حق علی بن ابی‏طالب نازل شده است که یک شب کامل اجیر شد و درختان نخل را آب داد و در مقابل مقداری آرد جو گرفت. وی یک ‏سوم آن را آرد کرد و نان پخت؛ اما مسکینی آمد و غذا را به او داد. سپس یک‏ سوم دیگر را نان پخت اما یتیمی آمد و نان را به او داد. سپس یک‏ سوم باقیمانده را نان پخت اما اسیری از مشرکین آمد و دیگر بار نان را به او داد. در اینجا این آیات نازل شد». (الامام ابوالفرج جلال‏الدین الجوزی القرشی البغدادی؛ زاد المسیر فی علم التفسیر؛ المکتب الاسلامی، بیروت: ۱۹۸۷م؛ ج ۸، ص ۴۳۲)
۳. «جلال‏الدین سیوطی» دانشمند بزرگ سنی قرن نهم هجری در تفسیرش الدرالمنثور آورده است: «این آیه در حق علی بن ابی‏طالب و فاطمه بنت رسول‏الله (ص) نازل شده است». (جلال‏الدین عبدالرحمن بن ابی‏بکر السیوطی؛ الدر المنثور فی تفسیر المأثور؛ دارالکتب العلمیه، بیروت: ۲۰۰۰م؛ ج ۶، ص ۴۸۵)
۴. «شوکانی» مفسر بزرگ سنی قرن دوازدهم هجری در تفسیرش فتح‏القدیر نوشته است: «این آیه در حق علی بن ابی‏طالب و فاطمه بنت رسول‏الله (ص) نازل شده است». (الشوکانی؛ فتح القدیر؛ عالم الکتب، بی‏جا: بی‌تا؛ ج ۵، ص ۳۴۶)
۵. «امام احمد بن عجیبه» مفسر سنی قرن سیزدهم هجری در تفسیرش البحرالمدید پس از نقل داستان انفاق، نوشته است: «زمخشری و جمهور مفسرین، این داستان را برای شأن نزول این آیه ذکر کرده‌اند؛ و تنها ترمذی در کتاب نوادر، آن را انکار کرده است» و سپس خود امام ابن عجیبیه، پاسخ ترمذی را داده است. (الامام ابن عجیبة؛ البحر المدید فی تفسیر القرآن المجید؛ دارالکتب العلمیة؛ بیروت: ۲۰۰۲م؛ ج۸، ص ۱۹۷-۱۹۸)
«علامه امینی» داستان شأن نزول هل اتی را از ۳۴ تن از علمای اهل سنت نقل کرده است. هم‏چنین «علامه شوشتری» همین داستان را از ۷۵ کتاب معتبر اهل سنت نقل کرده است. تمام این افراد قبول دارند که این سوره در شأن اهل بیت (ع) نازل شده است.
• تمام مفسرین شیعه و اکثر مفسرین اهل سنت عقیده دارند که این سوره در مدینه نازل شده و از جمله سوره‏های مدنی است. کلمه «اسیر» مؤید خوبی برای قول مشهور است؛ زیرا این کلمه در مکه کاربرد نداشت و بعد از جنگ بدر و احد بود که مسلمانان موفق به گرفتن اسیر شدند و این واژه کاربرد پیدا نمود.
• با توجه به آراء علمای شیعه و اکثر علمای اهل سنت و... این سوره - یا حداقل آیات اول آن - در شأن اهل بیت (ع) نازل شده است؛ اما این‏که عده‌ای تلاش دارند بدون سند و مدرک، اقوال شاذ و نادر را را بر اقوال مشهور ترجیح دهند؛ نشان‏گر اوج مظلومیت اهل بیت (ع) است؛ زیرا همین افراد با صد‌ها اما و اگر تلاش دارند برای دیگران فضیلت‏سازی کنند ولی برای اهل بیت (ع) با تمام توان، فضیلت‏سوزی را پیشه خود ساخته‌اند.