از اونجایی که هر منطقه و روستایی لهجه و گویش خاص خود را دارد ، بيناباج هم از این قاعده مستثنی نبوده و لهجه خاص خودش را دارد که در قسمت زیر با تعدادی از واژگان آن آشنا میشویم. 

 

"سفته قوت" = سبدچوبی

"مجمچه"=سینی گرد  

"دوکارد" = قیچی بریدن پشم گوسفند

"پکی" = کارد قالی بافی

"نکل" = کتری

"چکچکی" = کارد

"پتیل" = ظرف مسی گرد

"گلن" =  گالن نفت

"مودبخ" = محل پخت نان

"دوری" = بشقاب

"خيد"= زمین زراعی

"پختیک"=چغندر خشک شده  

"سوفچه" = حال کوچک

"نماشم" = اول شب

"نلي"= تشك

شوپروک"= خفاش

"مورشک" = مورچه

"بوج" = زنبور

بجي =فراركندل مالا=ادم پلشت وكثيف چقوك=كنجشك

"پتو"= محل رو به آفتاب

"قيتال"= جروبحث

"چوپو"= چوپان

"خلومه"=  گله بره تازه متولدشده

"تکه"= بز نری 3ساله

"جملی" = گوسفند دوقلو

"بری"= چیدن پشم گوسفند

"خوسور"= پدر زن

"خلو" = دایی

"زنگیچه" = آرنج

"پوت" = لاف بیهوده

"گشنه" = گرسنه

"خسته" = هسته زردالو

"نشو" = کثیف

"قوچ شده" = :له شده

"تقل" = کلک زدن

"پفتل"=چیزبی مصرف

"پوخل" = ساقه گندم